Erkenning. Acceptatie. Slechts twee woorden. Woorden die ik liever schrijf dan dat ik de lading in woorden probeer te vatten. Diep van binnen zal ieder mens geaccepteerd willen worden. Ik heb me altijd hevig verzet tegen het gevoel de goedkeuring van anderen nodig te hebben. Het zou niet uit moeten maken wat een ander vindt. Ik heb besloten dat dit mijn leven is en dat ik leef zoals ik dat wil. Ongeacht of anderen dat goedkeuren. Toch blijf ik er naar hunkeren en niet specifiek naar de acceptatie, maar vooral ook naar begrip. Iemand die mij vertelt dat ik niet alleen ben op deze wereld. Iemand die begrijpt wat ik bedoel, zonder dat ik ook maar iets hoef uit te leggen. Ik wil niet gaan vergelijken om het beter te behappen te maken. Ik ben wie ik ben. Ik ga mijzelf niet in een hokje plaatsen. Als het zo makkelijk was geweest, dan was mijn leven een stuk simpeler geweest.

Helaas ziet niet iedereen dat. BDSM heeft, zoals zoveel dingen, een groot grijs vlak. Je kunt niet zeggen dat elk mens dezelfde behoeftes heeft, je kunt niet zeggen dat iedereen volgens dezelfde normen en waarden, principes leeft. BDSM is een verzamelbak. Als het specifiek één ding was geweest, dan was de naam drie letters korter gebleven.
Elke keer als iemand mij niet begrijpt, op welk vlak dan ook, ervaar ik meer weerstand om het zelfs maar te proberen uitleggen. Ik heb het idee dat ik verder van de mensen in mijn omgeving af kom te staan. Want waarom nog delen als je weet dat het niet zal worden begrepen? Mijn eenzaamheid en verlangens vuren op, ze maken me wanhopig.

Ik heb nog nooit gevlogen, ik ben bang voor vliegtuigen. Maar als er een plaats was, waar ik met mensen zou kunnen leven die mijn verlangens delen, stapte ik vandaag nog op dat vliegtuig. Ik heb een aantal jaren heel duidelijk voor mezelf besloten dat ik zelf mijn leven in de hand ga nemen. En desondanks voel ik me opgesloten in mijn eigen leven. Ik wil het heft weer in handen nemen, maar waar moet ik die zoeken? Het enige dat ik weet is dat de oplossing bij mij ligt, binnen handbereik, meer dan ooit. Ik blijf in het duister tasten.