Om de volledige blog te lezen, moet je eerst registreren of als je dat al hebt gedaan inloggen. Niet schrikken als je na het inloggen nog steeds dit bericht ziet staan. De nieuwste blogs staan onder dit bericht.

Om te registreren, klik je hier.
Je registratie moet eerst worden goedgekeurd. Je ontvangt een e-mail als dat is gebeurd.

Om in te loggen, klik je hier.
Je wordt nu doorverwezen naar een scherm, dat dashboard wordt genoemd. Links bovenaan staat “visit site”, die verwijst naar de blog. Je kunt ook gewoon opnieuw het adres in je browser intypen.

Problemen?
Neem contact met mij op via het mailformulier.

Ik zou weer eens een stukje moeten schrijven. Er zijn genoeg momenten geweest waarop ik dit had kunnen doen. Soms dan trek ik de deken over mijn hoofd en wacht ik tot de drang weer vervaagt, geen zin… Niet bij de dingen stil staan. Terwijl ik weet dat schrijven ook waardevolle ontdekkingen met zich mee kan brengen. Voor nu laat ik het hier even bij, want ik zit midden in afronding van het eerste semester van mijn studie. Morgen, dan is er meer tijd. En hierbij zet ik die stok achter de deur vast.

Ik heb een nieuw gedeelte aan de website toegevoegd, speciaal voor quotes en plaatjes etc. die mij inspireren…

Je kunt dat gedeelte bekijken via www.hartenkamer.nl/quotes

Vanavond is het moment weer daar. Ik lig te woelen in mijn bed, mijn ogen branden van vermoeidheid.  Mijn gedachten dwalen af naar hem, steeds maar weer naar hem. Ik trek de deken over mijn hoofd. Ik voel me zo alleen zonder hem, mijn leven voelt zo leeg zonder hem. Het is alsof ik automatisch leef soms, als ik naar school ga. Ik doe wat er van mij verwacht wordt, ik heb plezier. Maar het is vaak alsof ik zelf vanaf een afstandje sta te kijken. Naar een toneelstuk waarin ik zelf de hoofdrol speel. Die rol speel ik zo verdomd goed dat ik erin ga geloven. Dit is hoe mijn leven eruit moet zien, het is perfect. Gewoon blokkeren die handel. Die diepe wens binnenin mij die er naar hunkert gezien te worden. Ik heb het zo vaak geprobeerd, die kant van mezelf te laten zien. Maar het lukt niet, zelfs niet naar hem. Ik weet niet waar ik moet beginnen, waar te eindigen. Zelfs als ik het in flarden probeer op te schrijven voor mezelf, komt het niet tot zijn recht. De gevoelens die erbij horen zijn niet te beschrijven. Ze zijn enkel uit te drukken in lichaamstaal, de taal die mijn ogen spreekt, mijn lichaam dat zich naar zijn aanrakingen vormt. Dat zegt, “toe maar, ik doe alles voor je”. Sterker nog, het smeekt erom. Want alleen op dat moment kan ik me even verlost voelen, kan ik ademen. Bevind ik me in die wereld waar ik het me het liefst bevind en doet niets er meer toe. Alleen wij. Alleen hij.

(Een klein voorproefje van mijn schrijfsels)

Ze had hem voor het eerst ontmoet op een herfstige middag in een café in Amsterdam. Met een bonkend hart was ze binnengestapt, zoekend naar de man die ze al eerder op foto’s had gezien. Ze vond hem op een bankje in de hoek van het café, in zijn hand een glas rode wijn. Vriendelijke ogen nodigden haar uit aan te schuiven, waarop ze in gesprek raakten en de tijd leek te stoppen. Hij begreep haar, zijn woorden maakten haar warm van binnen, een knoop in haar buik die haar opwond. Net als in de telefoongesprekken die ze eerder hadden gevoerd, urenlange gesprekken over het leven, ouders, pijn en verdriet maar ook het genot van het leven. Deze man was een levensgenieter, dat was haar al duidelijk vanaf het moment dat ze hem zag zitten terwijl hij nog een slokje nam van zijn wijn en de smaak langzaam over zijn tong rolde. Zijn handen waren die van een man, ouder dan haar, die wist hoe hij materialen met passie kon bewerken, de handen van een harde werker en van een ervaren man. Sterke handen die tegelijk heel teder om de bolling van zijn glas gleden. Deze ontmoeting stond al weken in haar agenda genoteerd maar ze had er niemand van verteld. ’s Ochtends was ze al vroeg op de trein gestapt en stuurde ze hem een sms. Het had geleken alsof haar adem met de kilometers wegvloog. Zenuwen namen het van de opwinding over. De twijfels spookten door haar hoofd terwijl ze zich tegelijkertijd nog nooit zo zeker over iets had gevoeld. Ze wilde dit, met heel haar hart. Hem ontmoeten, zijn meisje worden, hem in zijn ogen kunnen aankijken, hem voelen. Ze vond dat ze lang genoeg onbegrepen was geweest. Niemand in haar omgeving kende haar werkelijke persoonlijkheid. Niemand wist wie ze werkelijkheid was en nu, eindelijk, zou ze iemand ontmoeten bij wie het was toegestaan om haarzelf te zijn.

“Iemand die Dominant is heeft niet het recht om elke sub als zodanig te behandelen.”

Aan het einde van de dag zijn we allemaal mensen.

Soms zeggen woorden niet genoeg.

Het contrast in deze foto geeft mijn gevoel goed weer…

Deze prachtige foto is gemaakt door EBPhotography