De worsteling. Het gevecht tussen overgeven en volhouden. Het steeds kleiner worden. Even helemaal laten gaan. Het is soms zo nodig, ik mis het.
“It’s affordable luxury designed to help you prosper personally and financially and give you freedom to grow. The bamboo plant, representing strength and prosperity, along with the color pinks soft, feminine beauty, represent bamboopinks mission. To offer stunning, on trend, jewelry that is affordable, as well the chance to be your own boss, set your own hours, and fashion your path to success.”
“Ik doe niet aan oud en nieuw. Vind ik nergens voor nodig: het afgelopen jaar was kut en het komende jaar wordt vast net zo kut!” waren de woorden van iemand uit mijn omgeving in de afgelopen week. Hoewel ik haar negativisme begreep, was ik het niet met haar eens. Voor mij is het toch een moment waarbij je stil staat bij het afgelopen jaar, bij hoe snel het is gegaan en hoe veel er weer gebeurd is. Waarbij je naar de toekomst kijkt, je wensen en plannen op een weegschaal legt. Dat is wel iets moois, denk ik. Een punt van evaluatie, hoe pijnlijk of hoe heugelijk dat ook mag zijn. Hoewel het nog niet het einde van de maand is, begint mijn evaluatie vroeg dit jaar. Mijn eerste instinct wil zeggen dat ik ontevreden ben. Toch ga ik mijzelf weerhouden een conclusie te maken tot de feiten op een rij staan.
2011 was niet mijn jaar, omdat ik:
- Slechts de helft van mijn benodigde studiepunten haalde;
- Nog net niet in de categorie langstudeerders val;
- Een jaar ouder werd en bijna in de categorie ‘oud’ val;
- Niet assertief was op alle fronten en daar de gevolgen van onder vond;
- Een dierbaar huisdier verloor;
- Een hechte vriendschap verbrak;
- Nog altijd in mijn studentenkamer verblijf;
- Mijn kop in het zand heb gestoken;
- De verkeerde mannen heb vertrouwd;
- Heel, heel veel tijd heb verspild.
2011 was wel mijn jaar omdat ik:
- Meer respect voor mijzelf heb gekregen;
- Mijn gezondheid meer ruimte heb gegeven;
- ‘Oud’ worden ook een voordeel kan hebben;
- Nieuwe contacten heb opgedaan;
- Mijn ex-Meester niet meer mis;
- Leerde over nieuwe leuke dingen als mode en kunst;
- Realiseerde dat je elke dag het roer komt omgooien;
- Stappen zette die ik eerder nooit had durven zetten;
- Me ontwikkelde!
Wat 2012 me gaat brengen weet ik nog niet. Voornemens zijn sowieso de ‘missers’ van het afgelopen jaar rechtzetten. Dat papiertje binnenhalen en aan die nieuwe fase van mijn leven beginnen. Wie weet met een nog-te-bepalen man (of vrouw, wie weet). Oh en zo’n vijftig kilo afvallen. Waar ik over een jaar ben? Ik ben benieuwd. Ik vaar mee met de stroom en ik heb er zin in: een nieuw jaar vol nieuwe kansen.
“Het is een eenzaam avontuur,” zegt een van de schrijvers. Het is een vrouw. Spits gezicht, slordig haar, opengesperde ogen. “Je raakt verzeild in een eigen wereld waar niemand anders toegang heeft. Maar dat is niet het ergste. Het ergste komt als je klaar bent met schrijven, als je terug moet komen op aarde. Dan voel je je eenzamer dan ooit. Ik vul die leegte op door zo snel mogelijk aan een nieuw boek te gaan werken. Al is het alleen nog maar het schetsontwerp, denken op papier, dat is al genoeg. Als er maar weer een nieuwe eigen wereld verschijnt.” De anderen zijn het met haar eens. “Dus schrijven is niet lijden?” merkt de gespreksleider op. “Ik dacht dat schrijven ernstig lijden was.” “Welnee,” lachen ze alle drie. “Léven is lijden. Schrijven is niet hoeven leven.”
(Uit: Vluchtgedrag, Loes den Hollander)
You don’t need a flogger
You don’t need a bamboo cane
You don’t need a riding crop
You want to torture me
You want to drive me insane
You want to take me to the brink
And see if I fall or cling?
All you need is a finger
A light touch
The patience of a saint
And the psyche of a sinner
Every
Single
Time
Yours
(Source: samdolan)
